Surinam asıllı Hollandalı siyahi çocuklardan ne eksiğimiz var? Yahut Fransa’da yaşayan Faslılardan, bir Senegalliden, Fildişi sahilliden? Ya da Avrupa’nın her köşesine yayılmış Sırplardan, Hırvat’lardan neyimiz eksik? Eksik demek ki!

Koreliler, Japonlar, Estonya, Belarus, Moldovya, Makedonya, Slovenya, Slovakya hatta İzlanda’dan bile daha çok futbolcu oynuyor Avrupa’da! Buralarda forma giyen Yeni Zelandalı ve İranlı sayısı bile bizden fazla! Onlar bizden daha kabiliyetliler ve daha iyi futbolcular yetiştiriyorlar.

Nufusu 3 – 5 milyonu geçmeyen Uruguay, Paraguay, Bolivya; Peru ve Honduras gibi küçücük Latin Amerika ülkeleri derseniz eğer, onlar çekirge sürüsü gibi yayılmışlar Avrupa’ya! Şimdi sıkı durun! Haritada yerini gösteremeyeceğimiz Botswana ve Zimbabwe bile bizden daha çok oyuncu yollamış bu Avrupa’ya! Onlar da bizden daha yetenekliler. Komşumuz Yunanistan bizim on katımız falan daha iyi futbolcular yetiştiriyor.

Hele-hele bir İngiliz, bir Hollandalı yahu bir Fransız falan derseniz onlar ise tam anlamıyla üstün ırk bizim gözümüzde! Uzaydan gelmişler onlar ve Allah doğuştan çok kabiliyetli yaratmış onları! Biçareyiz yani, kabul etmişiz, kaderimize razıyız.

Bu kabullenmişlik o kadar içimize işlemiş ki ağzımızdan düşmez olmuş bu oyunu çok kötü oynadığımız. Konuşan bütün ağızlar, yazan bütün kalemler, futbol yok diyor da başka bir şey demez olmuş! Devlet kanalı TRT bile ligimizde ne kadar kötü futbol oynandığını sırıtarak söylüyor!

Artık onlardan kötü olduğumuza, zayıf olduğumuza, çok daha yeteneksiz ve başarısız olduğumuza o kadar inanmışız ki, o kadar çok söylemişiz ki Avrupa’ya çıkıp iyi oynamak ne mümkün. Omuzları düşük, kendine güveni olmayan bitik insanlar olduk. Kendimizi nasıl görüyorsak, başarımız da ona paralel oldu.

Acaba gerçekten mi kabiliyetsiziz? Yeteneksiz başarısız insanlar topluluğu muyuz biz?

Orada durun bakalım!

Bu hafta yine futbol yoktu diyen ve kendi ligini aşağılayan, başta TRT çalışanları olmak üzere, bunu durmadan diline dolamış milletine ve kendine güveni olmayanlara sesleniyorum. Siz hiç Hırvatistan liginde bir maç izlediniz mi? Ya da iki Norveç takımının maçını seyretmeye kalktınız mı? Peki ya Portekiz liginden bir maçı sonuna kadar izleyip, bitirmeye çalıştınız mı?

Bırakın siz onları da her hafta açık kanallarda yayınlanan Fransa ve Hollanda ligi maçlarına hanginiz tahammül edebiliyor? “Açayım da şu Groningen – Nec Nijmeden maçını bir futbol ziyafeti yaşayalım” diyen kaç kişi var aranızda? Valenciennes – Toulouse maçını sonuna kadar, kanal değiştirmeden izlemek için üzerine kaç para istesiniz?

“Her hafta izliyorum, ne zevkli oluyor şu İnter’in maçları” diyeniniz var mı? Ben çocuğuma ceza verecek olsam; hiç yerinden kalkmadan ve kanal değiştirmeden, Everton – Birmingham City maçını seyretme ve bana anlatma cezası verirdim. Şimdiye kadar hiç adam geçtiğini görmediğim, Lampart, Drogba ve Essien’in oynadığı Chelsea maçlarına bayılıyorum diyenler parmak kaldırsın.

Küresel balonları yutuyoruz hepimiz. Başkalarının bize doğru bildiği şeyleri söylüyoruz sürekli. Onları gözümüzde büyütüyor da büyütüyor, kendimizi ise küçücük görüyoruz. Küresel güçlerin çok para kazanmak için şişirip ortaya attığı balonlarla oynuyoruz.

Kimse görmüyor, dikkat etmiyor Avrupa’nın hatta Dünyanın en çok koşan en mücadeleci liglerinden biriyiz. Aldığımız birçok yabancıyı maçta savunma zafiyeti yaratır diye oynatamıyoruz. Çünkü bizim kadar koşmuyorlar, koşamıyorlar. Onların liglerinde bu kadar çok koşularak oynanmıyor futbol denen oyun.

İlk önce kendimizi sonra gelen yabancıları inandırıyoruz bizim bu oyunda çok kötü olduğumuza. Gelen yabancıları hemen omuzlara alıyoruz “iyi geldin bizim gibi zavallı ülkeye” der gibi! Hele kariyerli yabancı hocalar! En çok onları yanıltıyoruz. Çok üzülüyorum ben onlara! Del Bosque, Aragonés, Rijkaard gibiler ve son olarak da Schuster! Bu kaliteli yabancılarla, dünyanın en zayıf liglerinden birinin tozunu atacağını sanarak başlıyorlar göreve. Gelen forvetler de şakır-şakır gollerini atıp, gol rekorları kıracaklarını düşünüyorlar garipler, kasım-kasım kasılarak.

Kendi aramızda, biz-bize oynarken başka oluyor psikolojimiz. Norveç liginden bile daha çok koşuyor, daha mücadeleci takımlar bizim ligimizde. Her hafta izlediğimiz Alman takımları kadar disiplinliyiz aslında dikkat etmiyoruz. Küçüğüz ya biz!

 Futbolcuların yaptıkları kilometreler belli artık neyse ki! Karşılaştırın bakalım M. United bizden daha mı çok koşuyor. Evra, Park, Carrick ve Fletcher sıradan adamlar değil mi? Nedir bu kendine güvensizlik? Nedir bu kendini bilmemek? Bu nasıl iştir? Bu nasıl bir inanıştır?

Türk, öğün,  çalış, güven diye büyümedik mi biz? Nasıl da unuttuk ne olduğumuzu? Unutturulduk! Kendimizi beceriksiz, sünepe, başarısız belleyiverdik hemen. Kabul ediverdik!

Dik durun. Açın göğsünüzü. Yırtın üzerinize giydirilen şu elbiseleri. Onun altında mavi renkli bir elbise var unuttuğumuz! Bize unutturulan!

Göğsünde kocaman “ T “ yazıyor…