Adnan Polat maç sonunda “Galatasaraylı olmak demek bir yere düştüğünüz vakit orada ağlamak demek değil, düştüğünüz yerden daha kuvvetli olarak kalkıp mücadele etmek demektir. Galatasaraylılık bu kadar ucuz değil, biz mücadelemizi vereceğiz” şeklinde alışıldık hüsran sonrası ifadelerini dizerken bir taraftar sızdı araya. İsyan etti sahadaki takıma. Ağlamaklı birkaç söz çıktı ağzından. Başından savmaya çalıştı olmadı arabasına binip uzaklaştı.

Bu kadar basitti her şey. Açık ve net! Futbolcular da bu kafada. Başkanından yönetimine dış dünya umurlarında değil. Başından savıyorlar sorun çıkartanı. Diğer bir deyişle kepazeliğe isyan edenleri kapının ardında bırakıyorlar. Koca Yönetim Kurulu’nda Özgörkey dışında ses istifa edebilecek cesaret yok kimsede! Sportif başarılar geçtim bu takım kültürünü kaybediyor.

Mutlu sonla bitecek bir masal değildi Beşiktaş maçı. Aslında art arda alınacak galibiyetler de tünelin ucundaki aydınlık anlamına gelmeyecekti Galatasaray’da. Sadece sıkıntıları perdeleyecekti. Sorunları bir süreliğine kulakların arkasına hapsedecekti. Bugünkü maçtan sonra ancak “Evdeki hesap çarşıya uymadı” denir. Maalesef Galatasaray’ın son beş yıldır, dış dünyaya izole ettiği odasından çıkan kararların hiçbiri uygulamada başarı getirmedi. Son nefeslerde başarı kaçırmak bir tarafa her geçen gün bir adım geriye gitti Sarı Kırmızılı camia. Mehter takımı iki adım ileri gittikten sonra bir adım geriye atıyordu ya; durumun vahametini bir de bu şekilde örnekleyeyim. Galatasaray iki adım bile ileriye gidemedi maalesef.

Suçlu olarak çok isim yazıldı bu satırlarda. Ve başrol genelde yönetime ayrılıyordu (hala öyle). Galatasaray tarihindeki en kötü 2’nci sezonunu yaşıyor bu günlerde. Sebep ister yönetim, ister teknik heyet ister futbolcular olsun. Umurumda değil. Ben Galatasaray’lıyım. Çok maç seyrettim. Sevinçten ne yapacağımı bilemez halde olduğumu da hatırlıyorum, üzüntüden kendimi dış dünyaya kapattığımı da. Ama bugünkü gibi olmadım hiç. Çünkü en ağır mağlubiyetlerde de en kötü durumlarda da biliyordum ki gönül verdiğim takım ayağa kalkacaktı. Sirkelenecek tekrar en iyi olmak için savaşacaktı. Bunu hissedebiliyordunuz en pespaye maçın ardından bile.

Türk futbolunda bir asrı devirmiş bir futbol devi Galatasaray. Geçtiğimiz yılın son haftaları da dahil takımda durdurulamayan bir düşüş var. Dikkat çekmek istediğim konu da bu düşüş. Performans veya kondisyon sıkıntıları değil gözlemlenen düşüş. Mental bir düşüş söz konusu Galatasaray’da. Sahadaki yabancıların bir kenara koyarsa yerli oyuncuların takımın durumu zerre umurlarında değil. Yerli oyuncular her maç piknik tadında takılırken; yabancılar lifi kopana kadar mücadele ediyor. İşte bu üzüyor beni. Koca takımda Kewell, Baros, Neill, Cana kadar galibiyet isteyen iş ahlakı olan oyuncu yok!

Futbolcu odaklı bir sistem var şu anda. Birisi çıkıp “bana güvenilirse oynarım” oynarım, “bu hocanın son şansı” diyebiliyor. Diğeri kaçan oyuncuyu gözleriyle dahi takip etmekten aciz. Sonra bu camianın evladı denilen ‘genç’ mağlup olduğu maçta hiç çekinmeden gülebiliyor. Peki bu adamlar neden takımda? Çünkü sakız çiğnemiyor sevgili Galatasaraylılar.

Hakan Balta. Eski yazılarıma göz atın. Bu adamın çok ciddi saha dışı sorunları olduğuna inanmak istiyorum. Sahada yürümeye dermanı yok. Zaten pek istediğini de sanmıyorum. Peki, neden ısrarla oynatılıyor? Çünkü Insua kiralık bir oyuncu. Liverpool’da bir sezonda 30’un üzerinde maça çıkan bir adamın Galatasaray’da böyle bir şekilde kenara itilmeye çalışması Hagi kusura bakmasın ama futbol cehaletidir.

Düzensizlik ve kaos Galatasaray’ın sistemi olmuş maalesef. Kimse işler yoluna girsin istemiyor. Ortamın karışık olmasından mutlular sanki. Sanki diyorum aksi ihtimalin gerçeklik payı canımı yakıyor. Bu yönetimin koltuk sevdasına kapıldığı aşikar. Arena’yı açan yönetim olarak tarihe geçmek istiyorlar. Haksız sayılmazlar. Onların projesi. Umarım son projeleri de o olur zaten.

Maçın teknik analizini yazmak istiyorum ama oraya gelene dek çok sorun çıkıyor karşıma. Ama söylenecek sözler de yok değil. Ali Turan’ın sağ bek ısrarını anlayabilen bana yazsın. Arkadaşımızı tribünlerin önüne atıyorlar. Sabri’yi ortada oynama safsatasına hiç girmiyor, Elano’nun ısrarla her maç kenara alınmasına akıl sır erdiremiyorum.

Devre arasından sonra Hagi için de ‘gitsin’ naraları koparılacak. ‘I love you’ Hagi diyerek getirdiğimiz efsanemizi teneke çalarak göndereceğiz. Ve yeni bir maceraya açılacak kırık dökük, su almaya devam eden gemi. Sonra ne mi olacak? Hani Titanic için batmaz diyorlardı ya! Battı… Taraftar da diyor ya bundan kötüsü olmaz diye! Yanılıyorsunuz. Neyse, bu varsayım da ilgilendirmiyor beni. Ben sahada formasını terleten adam istiyorum. Ve formanın hakkını vermeyen riyakarlar yerine genç ve bu işi artistlik olsun diye değil ekmek parası kazanmak adına yapan adamlara verilmesini istiyorum. Formanın içindeki bedenlerin Galatasaray’ın kültürünü, şerefini ve azmini taşıyan oyuncular olmasını istiyorum. Çok şey mi istiyorum?